Aynadaki Gibi

           Genç bir kadın olan Karin bir akıl hastanesinde bir süre kaldıktan sonra ailesine geri döner. Döndüğü adada onunla birlikte yalnız ağabeyi ve nazik ancak gittikçe umutsuzlaşan kocası da bulunmaktadır. Aralarına gezgin ve çocuklarına bir yabancı olan dünyaca ünlü yazar babaları da katılır. Karin’in gerçekler ile ilgili algıları gittikçe kayar ve aile üyeleri arasındaki bağlar bu hakikatin ışığı altında değişir…

            Zer kadrini zerger bilir ne bilsin her geda (altının değerinden sarraf anlar).Bergmanı anlamak çok kolay değildir. Aslında çok zordur. Sadece sizde bir etki yaratmış ise, ve bu etkinin gücü ne kadar ise, sizin iç aleminizdeki kertelere, size özel anlara, hatıralara dokunarak haz duyarsınız. Bu anlamak değildir, ruhunuzda bir titreşim oluşturmuştur. Sanatta budur zaten. Kadim zamanları size hatırlatmak…Ne ola acep…Tarkovsky, Kurosawa gibi. Çoğu anladığını zanneden, -iddia ederim- yanlış anlamıştır. Sinema eleştirmenleri dahil. Çünkü dehayı kısıtlamış olursunuz. Bir defa bunlar sanatçıdır. Sanatcının anlaşılmak gibi bir kaygısı yoktur. Aslında, tüm sanat eserleri içinde böyledir ama, sinema sanatı hele hele Bergman ve Tarkovsky den bashsediyorsak filmde (kadraj kadraj şiirdir herbiri) anlatıldığını kimse izah edemez. Bu ustaya saygısızlık olur, ben seni deşifre ettim, güya. Büyük ressamların resmi gibi, örneğin Michelangelo. Yada Mozartın bir senfonisi. Aslında çeviride yanlıştır. Orjinal dilinde izlemek (ki bu çoğumuz için çok zordur) en doğrusudur. Bir şiiri orjinal dilinden başka bir dile çeviremez siniz. Kim olursanız olun. İçindeki ruh, mana, hikmet, özgünlük ve estetik ortadan kalkar. Mazruf örtülür, zarfa aşinalık başlar. yani özü bırakıp kabukla ilgilenilir. İşte Diyojenden yüzyıllar sonra eline kamera alıp, İnsanı arıyorum diyen bu bilgeler, şu anki 7 milyar homo sapiens türü içinde, acaba kaç insanda maddeden manaya, Egodan canana Kesretten(çoklukdan), teke giden, bir yol açabilmiştir. Gülistan ortadadır da koklamaya nazlanırız, diken bahensi olur. Çünkü rüyadan uyanmak istemeyiz. Gerçek aşikar ve el-an ortadadır ama, görene. Ego yu tatmin ile uğraşan, maddeperest homo sapiens, ölümün rüyası olan yaşam denen uykuda rüzgarın önündeki yaprak gibi savrulur, savrulur, savrulur, sonsuza değin. Evet, evvel SÖZ var idi, ondan alaka kesb edildi ve ondan AŞK zuhur etti. Tekin kesrette seyri başladı. Kendinden kendine olan seyr…evvel söz vardı, söz aşkı, oda seyri doğurdu. Seyredelim.

Kış Işığı

    İnancını kaybetmiş bir papazın tanrıyı sorgulayışına hatta sorgulamaktan da yılmış durgunluğu anlatılıyor. Ailesinin hayalini gerçekleştirerek papaz olmuş, gençliğinde yüksek idealleri olan, karısına aşık, karısı öldükten sonra hayatın ortasında şaşkına dönen ve hayatının anlamını kaybeden bir papaz hikayesi.Kış Işığı filminin adeta dışarıdan sızan ışıkların içeriyi aydınlatmaya çalışması ya da Papaz Tomas’ın birçok sahnede sanki ihtiyacı varmış gibi sürekli pencerenin aydınlattığı alana yönelmesi bir şeylere ihtiyaç duymasından kaynaklanır. Şüphesiz aradığı şey tanrının sesi değil, algısını değiştirecek, çarpıtacak yıldırımın sesidir…
    Film oda üçlemesinin ikici filmidir. İlk film ‘Aynadaki Gibi’, ve sonuncusu ‘Sessizlik’ filmlerine nazaran nispeten daha anlaşılır bir yapımdır…

Güz Sonatı

               İsveç sinemasının dünyaca ünlü yönetmeni Ingmar Bergman, insan ruhunun beklenti, umut, hayal kırıklığı ve sevgi gibi duygularını şiirsel bir akıcılık ve duyarlılıkla anlatıyor. Filmde dünyaca ünlü bir piyanist olan Charlotte kariyeri uğruna ailesini, özellikle iki kızını ihmal etmektedir…

               Yedi yıl süren bir sessizlikten sonra, kızı Eva, Charlotte’u kendileriyle birlikte bir hafta geçirmesi için Norveç’e davet eder. Charlotte’un hasta küçük kızı Helena da Eva’nın yanında kalmaktadır. Film, anne-kız yüzleşmesini işler. Bu tema, yüzeyde fazla dramatik görünmese de, film, Bergman’ın yazdığı güçlü ve dramatik sahnelerden, özellikle Eva’nın annesine ulaşmaya çalıştığı, geceler boyu süren konuşmalardan oluşur…

                

Kasvetli Salonda Üç Tavşan

           Hafta sonu geldi çattı ve siz eşinizi,dostunuzu,sevgilinizi ya da arkadaşınızı yanınıza aldınız ve sinemanın yolunu tuttunuz.Lakin gişenin önünde beklerken hangi filme gideceğinize karar veremediniz.Derken fikir vermek adına filmlerin afişlerine bakınıyorsunuz.Gözünüze üzerinde 3 adet tavşanın olduğu Rabbit's isimli film takılıyor ve filmi merak ederek heyecanla bileti alıp filmin başlamasını bekliyorsunuz.Heyecanlı bekleyişin ardından film başlar.Film 3 kişilik bir tavşan ailesinin salonda eski bir kanepede aralarında geçen konuşmalardan ibaret...Gibi gözükse de yüzeysel düşünmeyip derinlerine ve anlatmak istenilen asıl meseleye doğru inildikçe filmden çok şey öğrenilebiliyor.Ama yüzeysel düşünen biriyseniz ve bu filme girdiyseniz beklediğinizi bulamayacak en fazla 20 dakika dayanabileceksiniz.Sonrasında küfürler yağdırarak salonu terk edişinizi duyar gibiyim.

           Keşke sabredip bu filmi farklı bir perspektiften sonuna kadar izlemeyi başarabilmiş olsaydınız inanın çok şey öğrenecektiniz.Film;varoluşçu problemlerden,zaman ve mekanın kopuşundan,aile içi iletişimsizlikten,diyalogların arasına gizlenmiş mesajlardan,otaritenin üzerimizdeki baskısından bahseder... 

           Filmin ayrıca tam olarak ne anlatmak istediği çözülememiştir.Mr. David Lynch yine yapmıştır yapacağını.Belkide bu filmi sizler çözmeyi başarırsınız ve bunu buradan paylaşarak bizleri de aydınlatırsınız.O zaman şimdiden sizlere sabırlı izlemeler diliyorum.Sabırlı izlemeler diliyorum,çünkü Rabbit's gerçekten zor bir film...